Rembrandt malując portret o tak dużych rozmiarach był przekonany, iż będzie oglądany z większej odległości a tym samym jego pojedyncze dotknięcia pędzla nanoszące duże ilości farby na płótno, nie będą widoczne. Postać mężczyzny została namalowana niemal w całości, aż do kolan. Szata choć widoczna jedynie w górnej części jest otoczona blaskiem niczym aurorą, przez co wydobywa ją z mroku. Twarz portretowanego przedstawiona została w bardzo naturalistyczny sposób. Twarz nosi znamiona upływającego czasu, zorana jest zmarszczkami, głębokie spojrzenie osiągnięte dzięki ciemnemu rysunkowi tęczówki hipnotyzują widza.
W 1642 roku Rembrandt namalował obraz Dawid i Jonatan, obecnie w zbiorach Ermitażu. Dawid na obrazie nosi również orientalny strój i identyczny biały upiększony klejnotami turban. Jedyną różnicą jest wpięte pióro u Dawida. Podobna złotawa kolorystyka i ciepłe barwy mają sugerować, iż oba dzieła zostały namalowane w zamkniętym pomieszczeniu przy sztucznym świetle.
Przypisy
Bibliografia Antonio Fazzini Wielkie Muzea. Metropolitan Museum, wyd. HPS, Warszawa 2007, .
Kategoria:Portrety autorstwa Rembrandta Kategoria:Obrazy w Metropolitan Museum of Art