W 1960 roku uzyskał stopień naukowy doktora (praca "Zginanie i drgania płyt prostokątnych niejednorodnych" napisana pod kierunkiem prof. Witolda Nowackiego), a w 1966 habilitację (na podstawie pracy "Zginanie, wyboczenie i drgania ustrojów sprężystych złożonych z niejednorodnych prętów prostych o dowolnie zmiennych przekrojach poprzecznych"). W roku 1972 uzyskał tytuł naukowy profesora. W roku 1980 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego nauk technicznych oraz został przedstawicielem Wydziału Inżynierii Lądowej w Senacie Politechniki Warszawskiej.
W swojej działalności naukowej zajmował się między innymi, zastosowaniami szeregów i transformacji Fouriera w mechanice ustrojów prętowych i powierzchniowych oraz teorią powłok sprężystych. W swojej pracy na uczelni szczególną uwagę zwracał na pracę dydaktyczną i organizację nauczania mechaniki na wydziale. Był promotorem dwunastu prac doktorskich i licznych prac dyplomowych.
Napisał też, wspólnie z żoną, Danutą, inżynierem architektem, eseje o historii mechaniki.