Projekty pancerników rozważanych w tym samym czasie otrzymały oznaczenie alfabetyczne od „L” w górę zgodne z kolejnością alfabetycznąCampbell, Part 2, s. 13..
Pierwsze dwie propozycje projektów, „K2” i „K3” miały ogólny układ podobny do „Hooda”, ale były uzbrojone w osiem oraz dziewięć dział kal. 457 mm (18 cali) w czterech podwójnych lub trzech trójdziałowych wieżach artyleryjskich. Oznaczenie projektów pochodziło od liczby dział w wieżach. Okręty te miały być bardzo duże, o wyporności od 52 000 do 53 100 ton, miały osiągać prędkość jedynie 30 węzłów i mogłyby być dokowane jedynie w dwóch dostępnych miejscach: ex-niemieckim doku pływającym oraz w jednym doku stoczni w Liverpoolu. „J3”, kolejna propozycja, miała o 10 000 ton mniejszą wyporność, gdyż zredukowano główne uzbrojenie do dziewięciu dział kal. 381 mm (15 cali) o długości luf 50 kalibrów. Zmniejszono także główny pancerz poziomy do 102 mm (4 cali). Tak znaczna redukcja wyporności spowodowała, że okręt mógł być zadokowany wszędzie tam, gdzie mógł być dokowany „Hood” oraz możliwe było jego przejście przez kanały Sueski i Panamski. Projekt „I3” przedstawiał inny sposób na zmniejszenie wagi, zakładając koncentrację głównego uzbrojenia na śródokręciu z wieżą „X” umieszczoną pomiędzy przednią nadbudówką i kominami.