Pełnił w dziedzinie chirurgii dziecięcej funkcję specjalisty wojewódzkiego, a od 1956 r. krajowego. Był twórcą i wieloletnim kierownikiem Kliniki Chirurgii Dziecięcej, utworzonej w 1957 r. w Katedrze Pediatrii PAM i działającej na bazie Państwowego Szpitala Klinicznego nr 1. Wkrótce uzyskał stopnie naukowe, kolejno: doktora i doktora habilitowanego nauk medycznych, a następnie odpowiednio w latach 1961 i 1973 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego i otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1956–1959 był prorektorem PAM do spraw klinicznych.
Zmarł 16 lipca 1977 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.
Działalność dydaktyczna, naukowa i organizacyjna Jako dydaktyk konsekwentnie wprowadzał zagadnienia chirurgii wieku dziecięcego do programu kształcenia w PAM. Doprowadził do wprowadzenia analogicznego kursu do programów nauczania we wszystkich polskich akademiach medycznych (od roku akademickiego 1973/74).