26 stycznia 1919 roku został posłem na Sejm Ustawodawczy z listy Stronnictwa Katolicko-Ludowego w okręgu Tarnów –Dąbrowa Tarnowska – Brzesko – Bochnia – Pilzno – Gorlice.
W 1920 roku pełnił obowiązki kapelana wojskowego na froncie wojny polsko-bolszewickiej. We wrześniu 1922 roku został kanonikiem gremialnym kapituły tarnowskiej, sędzią i egzaminatorem prosynodalnym. W 1928 roku otrzymał tytuł szambelana papieskiego, sześć lat później Prałata Honorowego Jego Świątobliwości. Opublikował trzy podręczniki: Etyka katolicka (1926), Historia Kościoła Katolickiego (1931) oraz Dogmatyka katolicka (1932). Publikował w „Gazecie Katolickiej”. Prowadził działalność społeczną i charytatywną, swoje uposażenie i honoraria przekazał na rzecz między innymi budowy szpitala w Tarnowie, szkoły w Przecławiu, domu dla sierot w Mielcu.
W grudniu 1937 w sejmie złożył interpelację w sprawie metod likwidowania strajku chłopskiego, poruszony brutalnością w postępowaniu policji. Nadmienił, że w Kasince Małej zabito 9 osób, w Majdanie Sieniawskim 15, w Jabłonce 4, a w Muninie 7. W interpelacji pominął miejscowości w których zabito 1 lub 2 chłopów ale zwrócił uwagę na użycie pałek policyjnych wobec niewinnych kobiet i dzieci.