Do 1921 służył w 16 pułku ułanów, kiedy to na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy. W latach 1927 i 1931 odbył ćwiczenia rezerwy w 16 pułku ułanów. W 1934, jako oficer rezerwy, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 17 pułku ułanów wielkopolskich w Lesznie, w którym w tym samym roku odbył kolejne ćwiczenia. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 4. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego uczęszczał na Uniwersytet Poznański, jednak po śmierci ojca przerwał naukę i wrócił do Łodzi, gdzie w latach 1922–1925 pracował w Zarządzie Towarzystwa Przemysłowego J. Heinzel. Od 1925 prowadził własny majątek Julianów pod Łodzią.
W czasie kampanii wrześniowej w 1939 – po agresji ZSRR na Polskę – w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i został przewieziony do obozu jenieckiego w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja pod pozycją 3558.
Był żonaty, wychowywał dwoje pasierbów: Jerzego (ur. 1917) i Halinę (ur.