Dominowało tam konserwatywne malarstwo historyczne, popierane przez księcia-regenta Luitpolda Karola Wittelsbacha i założoną fundację jego imienia.

Nowe kierunki w sztuce, jak impresjonizm, ekspresjonizm, malarstwo pejzażowe i symbolizm nie cieszyły się oficjalnym poparciem.

W roku 1888 monachijskie stowarzyszenie artystyczne urządziło wystawę w Pałacu Szklanym w Monachium, która zakończyła się niepowodzeniem i klęską finansową.

W cztery lata później 96 artystów założyło Secesję Monachijską. Do grona założycieli należeli m.in. Max Liebermann, Franz von Stuck, Hugo von Habermann, Reinhold Lepsius, Wilhelm Trübner, Lovis Corinth, Walter Leistikow, Peter Behrens, Hans Olde, Anton von Stadler, Josef Block, Adolf Brütt.

Pierwszym prezesem wybrano Bruno Piglheina, a sekretarzem Paula Hoeckera.

Do Secesji Monachijskiej należeli zarówno znani artyści jak Hans Thoma, Wilhelm Trübner, Fritz von Uhde, Franz von Stuck i Max Liebermann, jak i twórcy awangardowi, jak Lovis Corinth, Otto Eckmann i August Endell. Nie wszyscy byli zwolennikami Art Nouveau.

Pod wpływem Secesji Monachijskiej powstały w roku 1897 Secesja Wiedeńska, a w roku 1898 Secesja Berlińska.