201..
Biologia i ekologia Trzmiele charakteryzują się stosunkowo długimi języczkami. Ich długość różni się u poszczególnych gatunków, np. trzmiel ogrodowy czy ciemnopasy należą do gatunków długojęzyczkowych. Trzmiele mogą zapylać kwiaty rurkowate o długich koronach bardziej efektywnie niż np. pszczoła miodna. Mają również zdolność zapylania wibracyjnego. Żerują już przy temperaturach ok. 10 °C, a królowe niektórych gatunków żyjących w zimnym klimacie mogą latać nawet przy 2 °C. Te cechy sprawiają, że trzmiele należą do efektywnych i cennych zapylaczy.
Gatunki strefy umiarkowanej są aktywne od marca do października, przy czym dokładny zakres czasowy jest różny u różnych gatunków. Do wcześnie budzących się i długo latających trzmieli należy np. ziemny, z kolei np. trzmiel wysokogórski jest aktywny przez krótszą część roku. Pierwszą czynnością królowej po zimowym śnie jest wyszukanie miejsca na gniazdo. W zależności od gatunku wybiera ona takie miejsca jak podziemne nory, zakamarki w budynkach, kępy suchych traw, dziuple czy gruzowiska.
Przemieszczają się powoli – w locie osiągają prędkość ok. 10 km/h.