Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Do 1927 roku służył w 7 pułku. W 1927 roku został przeniesiony do KOP. 18 lutego 1928 roku awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 124. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny MSWojsk. Nr 5 z 21 lutego 1928 r., s. 46.. Był dowódcą batalionu KOP „Snów”. 26 marca 1931 roku został przeniesiony z KOP do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionuDziennik Personalny MSWojsk. Nr 3 z 26 marca 1931 r., s. 122.. W 1939 roku pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Łomża na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku – po agresji ZSRR na Polskę – wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 roku mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz.