Dzielił się wówczas on na dwa wydziały: Radiotechniczny i Elektromechaniczny. Naukę rozpoczęło 150 studentów, po 75 na każdym z wydziałów. Kadra naukowa liczyła 11 pracowników naukowych i 7 pracowników technicznych. W 1955 roku rektorem uczelni został Gieorgij Pawłowicz Łyszczyński, który miał kierować uczelnią aż do roku 1989. W 1974 roku został on doktorem honoris causa Politechniki Śląskiej. Wkrótce uniwersytet nawiązał współpracę z innymi instytucjami naukowymi działającymi na terenie nowosybirskiego Akademgorodoku.
W 1964 roku otwarto pierwsze centrum komputerowe i zaczęto wdrażać wykorzystywanie komputerów oraz inżynierii komputerowej w procesach badawczo-edukacyjnych. Instytut nawiązał stosunki z uczelniami poza granicami Związku Sowieckiego: od 1968 roku ze wspomnianą Politechniką Śląską, a od 1972 roku z Wyższą Szkołą Techniczną (obecnie Uniwersytetem Technicznym) w Karl-Marx-Stadt (obecnie Chemnitz). Systematycznie rosła liczba studentów. W 1971 roku ich liczba wynosiła 12 913, a w 1980 roku już 15 610. Już wówczas władze starały się o przekształcenie Instytutu Elektrotechnicznego w pełnoprawny uniwersytet, ale ich starania zawodziły. Dopiero w kwietniu 1992 roku uczelnia spełniła wymogi władz, uzyskała certyfikat i została przekształcona w Nowosybirski Techniczny Uniwersytet Państwowy.