Od 1909 roku był we Lwowie członkiem Związku Walki Czynnej, „Sokoła” (gdzie został powołany do kręgu instruktorów Drużyn Polowych, od 1912 roku był członkiem zarządu oddziału konnego w Zamarstynowie), Polskich Drużyn Strzeleckich, „Kuźnicy” i „Zarzewia”.
W czasie I wojny światowej walczył od sierpnia 1914 roku w 1 pułku ułanów Legionów Polskich. W 1915 roku był ranny w czasie bitwy pod Stobychwą. Po kryzysie przysięgowym w 1917 roku został internowany w Beniaminowie. Po zwolnieniu z obozu internowania we wrześniu 1918 roku kierował spółdzielnią rolniczo-handlową w Jędrzejowie. W październiku 1918 roku został wybrany na komendanta Milicji Obywatelskiej powiatu jędrzejowskiego. Był członkiem POW, uczestniczył w akcji rozbrajania wojsk okupacyjnych.
W grudniu 1918 roku został dowódcą dywizjonu 7 pułku ułanów na froncie ukraińskim w stopniu rotmistrza. W marcu 1919 ukończył z odznaczeniem Szkołę Jazdy w Starej Wsi k. Warszawy. W czasie wojny polsko-bolszewickiej awansował na stanowisko zastępcy dowódcy tego pułku (w stopniu majora). Czasowo dowodził pułkiem odnosząc liczne zwycięstwa na Suwalszczyźnie. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, a jego oddziałem macierzystym był nadal 7 puł. W marcu 1922 na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy.