W czasie okupacji prowadził w Warszawie tajne nauczanie, a w powstaniu warszawskim służył w jednostkach sanitarnych.

Po II wojnie światowej przybył w roku 1945 do Łodzi, gdzie zorganizował Wydział Farmaceutyczny w tworzonym wówczas Uniwersytecie Łódzkim i został jego pierwszym dziekanem. Jednocześnie zorganizował Katedrę Farmakognozji i Uprawy Roślin Leczniczych oraz ogród botaniczny.

W latach 1953–1957 brał udział w pracach Komitetu Nauk Medycznych Polskiej Akademii Nauk. Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego (1947–1952) oraz łódzkiego oddziału tej instytucji i jego przewodniczącym (1953).

Zmarł w dniu 28 kwietnia 1957 w Łodzi i został pochowany na cmentarzu na Radogoszczu.

Upamiętnienie Jego imieniem nazwano łódzką ulicę prowadzącą do gmachu Wydziału Farmaceutycznego, w którym w 1970 odsłonięto jego pomnik.