dwóch pilotów, oraz dwóch strzelców, jednego w nosie maszyny a drugiego w tylnej części kadłuba. Jak w przypadku poprzednich bombowców, przedziały załogowe były otwarte, ale miał również pewne innowacje konstrukcyjne„Flying Fish–Our Army’s Newest Plane Hits Terrific Speeds (photo of Model 123, US Army designation XB-907, in flight).” Popular Science, październik 1932. [dostęp: 22 grudnia 2010].„M-list.” Aerofiles. [dostęp: 22 grudnia 2010].. Do tych zaliczały się szeroki kadłub dla przedziału bombowego oraz chowane do kadłuba podwozie.
Pierwszy Model 123 został oblatany 16 lutego 1932 r., a następnie został przekazany armii amerykańskiej 20 marca celem testowania, z oznaczeniem XB-907. Po przeprowadzeniu testów, został zwrócony zakładom Martin celem przebudowy i adaptacji pod nową desygnacją XB-10.
XB-10 dostarczony do następnych testów posiadał poważne różnice w stosunku do oryginalnej konstrukcji, Model 123 posiadał osłony silnika typu NACA, XB-10 posiadał pełne osłony silnika celem zmniejszenia oporu aerodynamicznegoFitzsimons 1969, p. 1846., miał również zamontowane inne silniki, Wright R-1820-19 o mocy 503 kW, jego rozpiętość skrzydeł została zwiększona o 2,4 m, zamkniętą przednią wieżyczkę strzelecką. Kiedy doszło do następnych testów w 1932 r.