12 lipca 1943 przyjął kanonicznie chirotonię na biskupa kubańskiego i krasnodarskiego. Po roku przeniesiony na katedrę chersońską i nikołajewską, zaś w 1945 – do eparchii orłowskiej i briańskiej. W lutym 1946, za dotychczasową pracę na rzecz Cerkwi oraz za zaangażowanie patriotyczne w II wojnie światowej, otrzymał godność arcybiskupa. W tym samym roku wyjechał do Paryża, gdzie miał wspierać metropolitę Eulogiusza w zarządzaniu Zachodnioeuropejskim Egzarchatem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego; zachował urząd arcybiskupa orłowskiego.
W 1947 został arcybiskupem odeskim; po roku odszedł w stan spoczynku. W listopadzie 1948 decyzja ta została cofnięta i arcybiskup Focjusz objął zarząd eparchii wileńskiej i litewskiej, który w latach 1950-1951 łączył z godnością egzarchy zachodnioeuropejskiego. W grudniu 1951 mianowany arcybiskupem lwowskim i tarnopolskim, sprawował urząd do śmierci w roku następnym.
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Biskupi wileńscy i litewscy Kategoria:Biskupi orłowscy Kategoria:Biskupi chersońscy Kategoria:Biskupi odescy Kategoria:Zwierzchnicy Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Kategoria:Absolwenci Petersburskiej Akademii Duchownej Kategoria:Biskupi Żywej Cerkwi Kategoria:Antysergianie Kategoria:Biskupi lwowscy (Patriarchat Moskiewski) Kategoria:Biskupi krasnodarscy