Pod koniec 1969 roku an-Numajri w Trypolisie spotkał się z przywódcami wojskowych rządów Libii Mu’ammarem al-Kaddafim i Egiptu Gamel Abdelem Nasarem, by omówić z nimi możliwość współpracy swoich krajówStępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2006, s. 167-170. . Sudan utrzymywał w tym czasie bliskie relacje zarówno z Egiptem i Libią, doszło ponadto do zbliżenia do Iraku, Syrii oraz ZSRR.
W marcu 1970 roku rozbił rewoltę prawicową zorganizowaną przez zwolenników imama Sadika al-Mahdiego. Po upadku rewolty lider powstańców udał się na wygnanie. Rok później prawicowcy utworzyli koalicję Ansar, która podjęła się kolejnej próby odsunięcia wojskowych od władzy. Również ta rebelia nie powiodła się, a jej inicjatorzy zostali schwytani przez siły rządowe. Po uporaniu się z opozycją prawicową, junta an-Numajriego rozpoczęła rozprawę z elementami marksistowskimi. An-Numajri rozpoczął usuwanie marksistów z rządu a w następnym roku zakazał działalności części komunistycznych związków zawodowych i innych organizacji społecznych. W marcu 1971 roku utworzył Sudański Związek Socjalistyczny, który objął w kraju monopartyjne rządy. Tym samym uderzono w dotychczas sprzymierzoną Sudańską Partię Komunistyczną, której liderów aresztowano.