Będąc przez dekadę Kierownikiem Zakładu Patologii Nowotworów kształciła kolejne pokolenie specjalistów z ośrodków onkologicznych z całej Polski. Rocznie udzielała do tysiąca pięciuset konsultacji, stając się najwyższym autorytetem w swojej dziedzinie.
W latach 80. była przyjmowana z najwyższymi honorami przez władze instytutów medycznych w Londynie, Sztokholmie, Bonn, Rochester, Stanford. Wybuch stanu wojennego zastał ją w Niemczech, tam też pozostała i rozpoczęła pracę w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w Siegen, w klinice prof. Gunthera Schimmera. W 1988 po przejściu na emeryturę, przeniosła się do Hallandale Beach na Florydzie w Stanach Zjednoczonych. W 2006 powróciła do Polski, zamieszkała w Warszawie w bloku mieszkalnym zwanym Domem Pisarzy.
W 1953 wyszła za mąż za Krzysztofa Dąbskiego. Jej jedyny syn Krzysztof również został lekarzem.
Została pochowana na cmentarzu parafii pw. Św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Brodnicy (kwatera 1-32-10).
Osiągnięcia Członkostwo w towarzystwach naukowych Polskie Towarzystwo Patologów. Polskie Towarzystwo Onkologiczne. Rada Redakcyjna czasopisma „Nowotwory.