Ładownice wykonane były z czarnej, lakierowanej skóry: u fizylierów posiadały mosiężny numer pułku, u grenadierów – granat, u woltyżerów – trąbkę. Granatową furażerkę z taśmą i chwastem pąsowym w marszu zwijano pod ładownicą, a kitę przenoszono w ceratowym futerale przywiązanym do pochwy pałasza. Lejbik wykonany był z białego sukna, płaszcz zaś z sukna szarego. Czapki podoficerów były okolone u góry calowym galonem.
Pułkowym saperom przysługiwała grenadierską bermyca, a na rękawach mieli naszyte z pąsowego sukna dwie na krzyż złożone siekiery z bombą gorejącą pośrodku. Na mundurze nosili biały, skórzany fartuch i białe rękawice z mankietami. Biały pas główny z klamrą mosiężną podtrzymywał futerał na siekierę z małą ładownicą.
Tambormajor, dobosze i muzykanci w każdym pułki posiadali inne charakterystyczne mundury. Podoficerowie i grenadierzy nosili długie wąsy i bokobrody, nieco mniejszy zarost obowiązywał woltyżerów. Fizylierzy byli bez zarostu. Saperów charakteryzowały potężne brody. thumb|200px|Żołnierze 2 pułk piechoty Mundur wielki oficera składał się z granatowego fraka sukiennego, białej kamizelki i białych spodni sukiennych do węgierskich, oraz kapelusza stosowanego. Granatowy kołnierz fraka posiadał karmazynową wypustkę.