25 kwietnia 1943 zostały zerwane stosunki dyplomatyczne pomiędzy rządem londyńskim a ZSRR. Personel ambasady wyjechał pociągiem do Iranu. W pociągu między Morzem Aralskim a Taszkientem udało się Parnickiemu przekonać ambasadora Romera, że dokończenie powieści w ciągu pół roku jest jego najważniejszym obowiązkiem wobec kultury polskiej. Uzyskał czas do końca roku. Udał się do Jerozolimy, której biblioteka uniwersytecka miała najbogatsze źródła do dziejów Polski, przywiezione przez Żydów-emigrantów z Polski. Po drodze na miesiąc utknął w Teheranie. W tamtejszej bibliotece zapoznał się z dziełem Gregoroviusa Historia Rzymu w wiekach średnich, w której zafascynowały go postaci Ottona III i papieża Sylwestra II. Osoba Mieszka II zeszła w ten sposób na drugi plan. W dalszej drodze, w ciężarówce jadącej przez perski Kurdystan miał pisarz sen na temat rozmowy pomiędzy Ottonem a Sylwestrem, w trakcie której papież namawia cesarza do spowiedzi, a cesarz nie chce. Rozmowa ta weszła do powieści w zmienionym kształcie: Otto spowiada się przed przypadkowo spotkanym mnichem Aronem.