Po wojnie miał uczestniczyć w przygotowaniu ucieczki z kraju Stanisława Mikołajczyka w październiku 1947 r.Sugestia taka pojawiła się w liście do redakcji Jerzego Celmy-Panka, Nieznane szczegóły ucieczki Stanisława Mikołajczyka, „Odrodzenie”, Warszawa, 19 IX 1987, nr 38 (Feliks Wiązowski został tu zaszyfrowany jako „b. szef siatki kontrwywiadu AK – I-6 mjr H-W”). Prowadził sklep w Al. Jerozolimskich w Warszawie. Aresztowany 4 lutego 1949 r. (według innych źródeł już 27 stycznia) bez dopełnienia jakichkolwiek formalności. 9 lutego 1949 r. doznał zapaści, w wyniku której zmarł po czterech dniach (13 lutego) nie odzyskawszy przytomności w szpitalu więzienia przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Przyczyną zapaści było najprawdopodobniej brutalne pobicie cierpiącego na wiele poważnych schorzeń Wiązowskiego przez funkcjonariuszy V Departamentu MBP Jana Lubienieckiego i Mariana Steckiego. Sprawę nieudolnie (sprzeczności w aktach) upozorowano na samobójstwoAIPN, 01178/1126, Informacja ze źródła „Jerzy 12” na temat Wiązowskiego, 6 V 1949 r., mkf. 2902/2, k. 9; ibidem, Notatka pt.