w wieżę kolegiaty uderzył piorun, doprowadzając do pożaru, który doszczętnie strawił wnętrze świątyni. Ruiny fary udokumentował, podczas swojej podróży przez Poznań latem 1798 roku, Karol AlbertiM. Warkoczewska, Domniemany Karol Alberti i jego prace w Muzeum Narodowym w Poznaniu, Studia Muzealne 7, 1969, s. 36-54..
Zachowały się również wymiary kolegiaty 115 łokci (około 70 m) długości i 70 łokci (około 42 m) szerokości. Wysokość nawy głównej wynosiła około 30 m. Wieżę o wysokości około 100 m wieńczył hełm z iglicą, łącznie 114,80 mWedług Kroniki wielkopolskiej. (wysokość ta dotyczy stanu sprzed rozbiórki w 1802 r.).
W kolegiacie znajdowały się 52 ołtarze.
Dwupoziomowe kaplice (zatem ich łączna liczba w rzeczywistości wynosiła około 27) fundowane były przez miasto, cechy, stowarzyszenia religijne i prywatnych darczyńców. Wśród nich znane są:
kaplica Tylona Groczenowa (wymieniona w 1399) kaplica Wojtka „Bogatego” z 1425 kaplica miejska – znajdowała się przy wejściu południowym kaplica Bractwa Matki Boskiej kaplica Bractwa Kuśnierzy kaplica ufundowana przez Wojciecha Zajączkowskiego z ołtarzem św. Marii Magdaleny kaplica kupców poznańskich – nad zakrystią kościelną.