Król Wen zmarł wkrótce po zdobyciu twierdzy Chong (prawdopodobnie dzisiejszy Luoyang), a władzę po nim przejął król Wu, który kontynuował operacje przeciw Shangom, w kolejnych kampaniach umacniając swą pozycję i gromadząc sprzymierzeńców.
Kampania roku 1045 p.n.e Król Wen poprowadził swoją armię do ostatecznego natarcia, przekraczając rzekę Żółtą, by ominąć góry Taihang stanowiące naturalną linię obrony Shangów. Konfederacja Zhou składała się z ludów Shu, Yong, Qiang, Mao, Wei, Lu, Peng i Pu. Według Zapisków historyka armia Zhou miała liczyć 45 tysięcy żołnierzy i 300 rydwanów bojowych. Rankiem dnia jiazi (oznaczenie dnia w sześćdziesięciodniowym cyklu, według którego ówcześnie liczono dni) armie Shang i Zhou starły się na równinie Muye.
Oddziały Zhou odniosły zdecydowane zwycięstwo militarne. Ostatni król Shangów, Di Xin, popełnił samobójstwo. Fakt, że bitwa miała rzeczywiście miejsce jest potwierdzony odkryciem wotywnego naczynia brązowego, odlanego zaledwie tydzień po zwycięstwie. Późniejsi konfucjańscy filozofowie przypisywali zwycięstwo Zhou wielkiej cnocie króla Wu, kontrastującej z moralną degrengoladą ostatniego władcy Shang, pomniejszając znaczenie realnej bitwy.