Stopień doktora medycyny uzyskał po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1914 roku. W czasie I wojny światowej był lekarzem w wojsku austriackim. Pod koniec wojny (1918) trafił w ręce Włochów na froncie w Tyrolu, a następnie do obozu jenieckiego w Weronie. Po ucieczce stamtąd przedostał się do Francji, gdzie wstąpił do armii polskiej gen. Hallera. Już w Polsce pracował w Warszawie i Krakowie.
Po wojnie nie był już w stanie wrócić do taternictwa z powodów zdrowotnych. Zmarł na gruźlicę.
Osiągnięcia taternickie drugie wejście południową ścianą Zamarłej Turni (1911, z Ignacym Królem), pierwsze wejście północno-zachodnią ścianą Galerii Gankowej (1911, z Królem i Józefem Lesieckim), pierwsze wejście północno-wschodnią ścianą Żłobistego Szczytu (1911, z Gyulą Komarnickim, Romanem Komarnickim i Mieczysławem Świerzem), pierwsze wejście południową ścianą Małego Lodowego Szczytu (1912, z Kazimierzem Piotrowskim, Jerzym Rotwandem i Świerzem), próba wejścia północno-wschodnią ścianą Mnicha (1909, ze Świerzem).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Członkowie Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Polscy taternicy Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1923