Od 1920 roku studiował na Politechnice Lwowskiej, początkowo na Wydziale Chemii Technicznej, następnie na Wydziale Mechanicznym. Aby uzyskać fundusze na dalsze studia dwukrotnie przerywał naukę i podejmował pracę w kopalniach ropy naftowej w rejonie Jasła. Od 1928 roku pracował w Koncernie Naftowym „Dąbrowa”, później Galicyjskim Karpackim Naftowym Towarzystwie Akcyjnym w Krośnie oraz Stowarzyszeniu Polskich Inżynierów Przemysłu Naftowego w Borysławiu. W 1932 roku ukończył Politechnikę Lwowską z dyplomem magistra inżyniera i został zatrudniony w Instytucie Przemysłu Naftowego w Krośnie. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 339. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
Po zakończeniu II wojny światowej przeniósł się do Krakowa, zostając wykładowcą wiertnictwa na Akademii Górniczo-Hutniczej. W 1946 roku uzyskał habilitację, a dwa lata później tytuł profesora nadzwyczajnego. Był kierownikiem Katedry Eksploatacji Ropy, a od 1949 roku Katedry Wiertnictwa. W 1967 roku został wybrany pierwszym dziekanem nowo powstałego Wydziału Wiertniczo-Naftowego.