Po śmierci mniszki Aleksandry w 1789 trzy posłusznice, które dotąd żyły pod jej duchowym kierunkiem, wybrały spośród siebie Anastasiję Kiriłłowną na przełożoną wspólnoty. Nie złożyła ona nigdy ślubów mniszych, lecz mimo tego nadzorowała życie grupy posłusznic do swojej śmierci w 1796. Po tej dacie obowiązki przełożonej objęła Ksienija Koczeułowa, również niebędąca zakonnicą. Do 1825 we wspólnocie zebrało się 50 kobiet żyjących według reguły zakonnej, od 1822 pod duchową opieką mnicha Serafina z klasztoru w Sarowie.
W 1825 mnich Serafin pragnął wprowadzić zmiany w wewnętrznym regulaminie życia wspólnoty, łagodząc je. Ksienija Koczeułowa nie zgodziła się jednak na to. Mnich Serafin zamierzał wówczas porzucić opiekę nad wspólnotą. Według tradycji ukazała mu się wówczas Matka Boża, polecając mu założyć w Diwiejewie nowy żeński klasztor, w którym miało zamieszkać osiem wskazanych przez nią sióstr z grupy kierowanej przez Ksieniję Koczeułową. W grudniu 1826 Serafin osobiście rozpoczął budowę nowego monasteru. Powstał on przy młynie, w którym pracowały same członkinie wspólnotyСоздание Мельничной общины. Odtąd dwie żeńskie wspólnoty funkcjonowały niezależnie od siebie. Zjednoczone zostały w 1842 z inicjatywy mnicha Joazafa (Tołstoszejewa) z monasteru w Sarowie, zaś w 1862 tak powstała placówka otrzymała status monasteru.