Teologia perykopy Interpretacja katolicka Ewangelia o wskrzeszeniu Łazarza odczytywana jest w liturgii mszalnej V niedzieli Wielkiego Postu. W starożytności w niedzielę tę miało miejsce tzw. trzecie skrutinium, dotyczące wiary w zmartwychwstanie, stąd wybór ewangelii mszalnej na ten dzień w cyklu katechumenalnym. Janowa perykopa jest nie tylko zapisem historycznego faktu/wydarzenie z życia Jezusa Chrystusa, ale również katechezą chrześcijańską. Właściwe jej odczytanie następuje w środowisku ludzi wierzących/Kościoła.
Wskrzeszenie Łazarza przybliża śmierć Jezusa. Zwierzchnicy Narodu Wybranego, widząc nawrócenia spowodowane objawieniem mocy Bożej w Chrystusie-taumaturgu, przywracającym zmarłego do życia, podejmują ostateczną decyzję o wydaniu go w ręce Rzymian. Jezus dając na nowo przyjacielowi życie, ofiarowuje swoje własne. By dokonać znaku Jezus odczekuje kilka dni, bo czas musi dojrzeć, musi nadejść odpowiednia godzina. Bóg nie naprawia rzeczy na chwilę, jego działanie jest dogłębne. Jezus nie chce być traktowany jak talizman zapewniający błogosławieństwo i dobrobyt (słowa sióstr: gdybyś tu był). Kocha ludzi bez wyjątku (miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza), kocha swój Kościół. Niejednokrotnie dopiero w swoim cierpieniu potrafimy zdobyć się na autentyczność i stanięcie w prawdzie.