Czas i przestrzeń nie stanowią więc rodzaju osobnych, zewnętrznych przedmiotów (jak utrzymywali newtoniści), ani rodzaju relacji między przedmiotami (jak to w zarysie przedstawia się w myśli Leibnitza), ale elementy umysłu, w których konstruowane są przedmioty doświadczenia.
W Estetyce transcendentalnej doktryna idealizmu transcendentalnego sformułowana jest jako odnosząca się do czasu i przestrzeni, ma ona jednak charakter konstytucyjny także dla następujących działów krytyki czystego rozumu. W analityce transcendentalnej omówione zostały inne niż czas i przestrzeń
Idealizm transcendentalny a idealizm empiryczny. Idealizm transcendentalny a realizm Kant odróżnia ściśle swoją (słabszą) wersję idealizmu od innych (mocniejszych) wersji idealizmu, które uznaje za nie do utrzymania. Sam idealizm odróżnia natomiast od realizmu: rozróżnienie idealizmu i realizmu teoriopoznawczego zyskało następnie znaczną popularność w historiografii filozofii i myśli filozoficznej. Swoją wersję idealizmu konstruuje zaś w opozycji do dawniejszego idealizmu, przeciwstawiając idealizm transcendentalny idealizmowi empirycznemu (materialnemu), za którego typowych i wyróżnionych przedstawicieli uznaje Kartezjusza i Berkeleya.