Po śmierci Michelagnola w 1631 roku, Vincenzo został wysłany do Polski, a Alberto Cesere przejął po swym ojcu posadę lutnisty na dworze w Monachium.
Muzyka i spuścizna Michelagnolo był artystą bardzo nowatorskim, a jego wrażliwość i smak wyprzedzały swoją epokę. Słynął z niezwykle wyrafinowanych i opartych na dysonansach kompozycji, w których celowo odrzucał dotychczasowe pojęcie harmonii, torując tym samym drogę stylowi, zwanemu później style brisé. Jego muzyka była na owe czasy niezwykle trudna i nieraz szokująca, z czego sam artysta zdawał sobie sprawę, komponując grupy utworów (proto-suity), składające się z następujących po sobie utworów o różnym poziomie skomplikowania, które rozpoczynała toccata, następnie jedno lub więcej corrente i volta.
Do dziś zachowały się dwie publikacje utworów Michelagnolo: wydana w 1620 roku w Monachium Il Primo Libro d'Intavolatura di liuto di Michelagnolo Galilei [...] oraz rękopiśmienna tabulatura z biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie.
Bibliografia Katarzyna Morawska, Poland, I, 1, , red. L.