Działały też białoruski chór, biblioteka, orkiestra, sekcja dramatyczna, która wystawiała przedstawienia teatralne. Na pocz. 1942 r. pod opieką Komitetu znajdowało się ok. 6 tys. osób. W tym samym roku w Warszawie powstała szkoła podstawowa z internatem. Latem 1943 r. utworzono obóz uczniowski. W składzie Komitetu istniała sekcja kościelna, która prowadziła działalność religijną wśród ludności prawosławnej. Patronowała m.in. utworzeniu bractwa cerkiewnego im. Św. Jurija, które prowadziło aktywną działalność wydawniczą. Ksiądz W. Godlewski należał jednocześnie do konspiracyjnej Białoruskiej Partii Niepodległościowej, dlatego Komitet stał się "przykrywką" dla działalności jej działaczy. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 roku, Komitet wysyłał nielegalnie na okupowane obszary Białorusi działaczy niepodległościowych. Z kolei Niemcy, wykorzystując działalność organizacji, prowadzili werbunek Białorusinów, zarówno jeńców wojennych Wojska Polskiego, jak też Armii Czerwonej, do szkolenia dywersyjnego, po zakończeniu którego byli przerzucani przez linię frontu na tyły wojsk sowieckich. Szkolenie odbywało się w Sulejówku i Niemczech, zaś baza przerzutowa mieściła się w Białej Podlaskiej, gdzie wykorzystywano członków miejscowego oddziału Komitetu.