W owym czasie wystawiała swoje prace na licznych wystawach indywidualnych: w warszawskiej Zachęcie (1922, 1931) oraz na wielu prestiżowych wystawach zbiorowych, między innymi w Związku Zawodowym Artystów Plastyków w Warszawie (1927, 1928), w Instytucie Propagandy Sztuki (1935, 1937), w mniejszych galeriach na terenie Warszawy, a także w Poznaniu, Łodzi, Lublinie, Lwowie, w Galerii Zaka w Paryżu (1930), w Salonie Wiosennym (1930) i Salonie Jesiennym (1931) w Paryżu, w Muzeum Jeu de Paume w Paryżu (1937), na Światowej Wystawie w Nowym Jorku (1939) i wielu innych.
W latach 1930–1931 studiowała we Włoszech (technikę rzeźby w marmurze) i w Paryżu (pod kier. Ch. Despiau, M. Gimonda i J. Bernarda). Na Wystawie Światowej w Paryżu w 1937 roku została nagrodzona medalem za rzeźbę Ewa i medalion z podobizną ojca. Rzeźba Ewa znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.
Nałkowska do 1939 r. była członkiem Zarządu Związku Rzeźby i należała do grupy artystów „Blok”.