Ostatecznie Catherwood jako jedyna pokonała poprzeczkę zawieszoną na wysokości 1,59 m, dzięki czemu zdobyła złoty medal i została pierwszą w historii kanadyjską mistrzynią olimpijską. Razem z nią na podium stanęły Lien Gisolf (srebro) oraz Amerykanka Mildred Wiley (brąz).
W 1930 r. po raz trzeci w karierze zdobyła dwa tytuły mistrzyni Kanady (w skoku wzwyż oraz w rzucie oszczepem). Kolejne sukcesy odniosła w Hamilton podczas Igrzysk Imperium Brytyjskiego 1930, zdobywając dwa złote medale w swoich koronnych konkurencjach. W 1931 r. po raz czwarty zdobyła tytuł mistrzyni Kanady w rzucie oszczepem, a w konkurencji skoku wzwyż zdobyła brązowy medal, co było jej osobistą porażką. W tym okresie zmagała się już z licznymi kontuzjami, które – wkrótce po mistrzostwach Kanady – były głównym powodem zakończenia kariery sportowej.
Ethel Catherwood była dwukrotnie zamężna. W 1929 r. poślubiła Jamesa McLarena, jednak małżeństwo to zakończyło się rozwodem w 1932 r. Po rozwodzie przeniosła się razem z siostrą do San Francisco, gdzie po kilku miesiącach po raz drugi wyszła za mąż, za Byrona Mitchella. W późniejszych latach prowadziła spokojne, a nawet skryte życie, unikając rozgłosu.
W 1955 r. została uhonorowana umieszczeniem w Galerii Gwiazd Kanadyjskiego Sportu (ang.