Była przedstawicielką puryzmu, a jej obrazy odznaczają się ładem, biegłością kompozycyjną i charakterystycznym płasko kładzionym koloremAgnieszka Morawińska, Malarki polskie między wojnami, [w:] Anna Żarnowska i Andrzej Szwarc (red.), Równe prawa i nierówne szanse: kobiety w Polsce międzywojennej, Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego, wydawnictwo DiG, Warszawa 2000, , str. 258.. Po 1935 roku jej obrazy utrzymane są w stylu abstrakcji organicznej. Znaczna część jej dorobku artystycznego została utracona podczas II wojny światowej. Jej Autoportret z 1930 znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.
Brała udział w Berlinie, na wystawie olimpijskiej 1936 roku.
Po wojnie artystka podjęła pracę w Wojskowym Instytucie Geograficznym, w którym pracowała do 1949. Malowała i rysowała w tym czasie ruiny miasta, opisywała topografię zniszczonej Warszawy, pozostałości budynków i miejsc. W 1946 wyszła za mąż za inżyniera Jana Zbigniewa Rogoyskiego (1902–1967).
Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska zmarła 4 września 1967 w Warszawie, kilka miesięcy po śmierci męża. Oboje zostali pochowani na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 75-3-24), nagrobek artystki zaprojektował Henryk Stażewski.