W czasie jego nieobecności Synod Żywej Cerkwi skierował do Orenburga biskupa Andrzeja (Sosiedowa). Gdy Arystarch, po powrocie na swoją katedrę, zażądał od niego opuszczenia miasta, został aresztowany i zesłany do Kraju Narymskiego, gdzie przebywał do 1923.
W czasie pobytu na zesłaniu Arystarch (Nikołajewski) przeszedł do Żywej Cerkwi i pełnił w niej kolejno urzędy arcybiskupa tambowskiego (1924), swierdłowskiego (1924), penzeńskiego (1924), kurgańskiego (1924-1925), czelabińskiego (1925-1926), orenburskiego (1926), ufimskiego (1927), frunzeńskiego (1928-1930), kałuskiego (1930), borowickiego (wikariusza eparchii nowogrodzkiej, 1931). W 1933 przeszedł w stan spoczynku, lecz jeszcze w tym samym roku decyzja ta została zmieniona i objął urząd arcybiskupa sarapulskiego. W 1937 ponownie przeszedł w stan spoczynku. W tym samym roku lub w roku następnym został aresztowany, skazany na śmierć i rozstrzelany.
Bibliografia Biogram w bazie danych o prawosławiu rosyjskim
Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Ofiary prześladowań antyprawosławnych w Związku Radzieckim Kategoria:Biskupi orenburscy Kategoria:Biskupi Żywej Cerkwi