Jednak wobec braku dokumentacji i doświadczenia w budowie tego typu maszyn podjęto decyzję o oparciu nowego projektu na znanej konstrukcji MiG-a-21. Najprostszym rozwiązaniem wydawało się zainstalowanie w samolocie dwóch silników zamiast jednego. I taką drogą poszli chińscy konstruktorzy. W odpowiednio powiększonym kadłubie, zamontowali obok siebie dwie jednostki napędowe, wiedząc iż sposób ten został już przetestowany przez Rosjan w samolocie Je-152A (E-152A).
Projekt thumb|left|J-8 w Chińskim Muzeum Lotnictwa Konstrukcyjnie płatowiec opierał się na projekcie MiG-a, zastosowano ten sam skos i mechanizację skrzydeł oraz stateczników poziomych. Wydłużono przednią część kadłuba kompensując wzrost masy obydwu silników z tyłu. Jednostkami napędowymi były dwa położone obok siebie silniki WP-7, kopie radzieckich turboodrzutowych R-11-300. Samolot miał klasyczne, chowane podwozie z przednim podparciem, niewielki stożek aerodynamiczny, skrzydła zaopatrzone w lotki i klapy Fowlera. Pod tylną częścią kadłuba dwie wychylone względem osi podłużnej samolotu powierzchnie aerodynamiczne poprawiały stateczność samolotu. Z powodu zwiększonego zużycia paliwa maszyna mogła przenosić dodatkowe, podwieszane zbiorniki paliwa pod kadłubem, oraz na zamkach podskrzydłowych.