Od 1915 wykładała literaturę polską i włoską na 3-letnich Kursach Pedagogicznych dla Kobiet, później była wykładowcą Wszechnicy Polskiej. W 1927 na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie uzyskała stopień doktora na podstawie rozprawy Konopnicka. Dzieje natchnień i myśli.

Zaangażowanie Julii Wieleżyńskiej w działalność ruchu emancypacyjnego zaowocowało wieloma publikacjami dotyczącymi równouprawnienia kobiet. Jej felietony i artykuły ukazywały się w wielu czasopismach polskich i zagranicznych: „Bluszcz”, „Epoka”, „Nowa Gazeta”, „Przegląd Warszawski”, „Kobieta Współczesna”, „L'Europa Orientale”, „I Nostri Quaderni”.

W 1936 została wiceprezesem działającego przy Uniwersytecie Warszawskim Towarzystwa Przyjaciół Narodu Serbsko-Łużyckiego, którego była współzałożycielką. Uczestniczyła w działalności Polskiego Stowarzyszenia Równouprawnienia Kobiet.

Po wybuchu II wojny światowej aresztowana i uwięziona na Pawiaku, gdzie przebywała ponad rok. Zwolniona w 1942 ze względu na zły stan zdrowia.