Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży, gdzie przebywał do 12 lipca 1918. Następnie został wcielony do Polskiej Sile Zbrojnej, gdzie służył do 10 listopada 1918.
W przeddzień odzyskania przez Polskę niepodległości został przyjęty do rodzącego się Wojska Polskiego, gdzie przydzielono go do 1 pułku szwoleżerów i zweryfikowano do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W lipcu 1920 został ranny. Wraz z pułkiem uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, a za postawę wykazaną w czasie walki, 29 października 1921 otrzymał krzyż „Virtuti Militari” V klasy. W uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. W 1922 ukończył Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu oraz Centralną Szkołę Strzelań w Toruniu. Z dniem 15 sierpnia 1924 został mianowany rotmistrzem. Następnie pełnił służbę w 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Z dniem 15 września 1928 został przeniesiony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej na stanowisko adiutanta przybocznegoWacław Calewski na prawo za Prezydentem Mościckim, zdjęcie ze zbiorów NAC.. 28 stycznia 1931 został przeniesiony do 1 pszw, a 26 marca tego roku do Korpusu Ochrony Pogranicza. Pełnił służbę w Dowództwie KOP w Warszawie na stanowisku referenta.