U większości chlorofili (poza chlorofilami c) feoporfiryna łączy się poprzez wiązanie estrowe z alkoholem o 20 atomach węgla – fitolem. Przyłączony alkohol izoprenowy nie wpływa znacząco na zdolność absorpcji światła. Jego rolą jest tworzenie hydrofobowego fragmentu cząsteczki łączącego chlorofil z błonami białkowo-lipidowymi. W bakteriochlorofilach zamiast fitolu może występować inny alkohol farnezol lub geranylogeraniol występujący niekiedy w bakteriochlorofilu a.
Do układu porfiryny w różnych miejscach przyłączone są dodatkowe grupy. Wpływają one na niewielkie zmiany zdolności absorpcji kwantów światła przez poszczególne rodzaje chlorofili.
W zależności od rodzaju podstawników układu porfirynowego wyróżnia się następujące typy chlorofilu: Chlorofil a Chlorofil b Chlorofil c1 Chlorofil c2 Chlorofil d Chlorofil f Wzór sumaryczny C55H72O5N4Mg C55H70O6N4Mg C35H30O5N4Mg C35H28O5N4Mg C54H70O6N4Mg C55H70O6N4Mg grupa w pozycji C2 –CH3 –CH3 –CH3 –CH3 –CH3 –CHO grupa w pozycji C3 –CH=CH2 –CH=CH2 –CH=CH2 –CH=CH2 –CHO –CH=CH2 grupa w pozycji C7 –CH3 –CHO –CH3 –CH3 –CH3 –CH3 grupa w pozycji C8 –CH2CH3 –CH2CH3 –CH2CH3 –CH=CH2 –CH2CH3 –CH2CH3 grupa w pozycji C17 –CH2CH2COO–fitol –CH2CH2COO–fitol –CH=CHCOOH –CH=CHCOOH –CH2CH2COO–fitol –CH2CH2COO–fitol Wiązanie C17–C18 pojedyncze pojedyncze podwójne podwójne pojedyncze pojedyncze