Od 22 stycznia 1940 do 1 maja 1940 odbywała staż jako asystent na Oddziale Chorób Wewnętrznych, a od 1 maja 1940 do 7 października 1940 na Oddziale Chirurgicznym Szpitala Dzieciątka Jezus. Należała do konspiracyjnej organizacji Związku Podoficerów Rezerwy „Grunwald” podporządkowanej ZWZ. Dostarczała odzienie i żywność aresztowanym i ich rodzinom, sprawowała opiekę lekarską nad Domami dla Dzieci Ofiar Wojny na Mokotowie (chłopcy) i na Woli (dziewczęta). Prowadziła szkolenie sanitarne i ćwiczenia z zakresu pierwszej pomocy dla starszej młodzieży. W nocy z 9/10 października 1940 została aresztowana przez gestapo i uwięziona na Pawiaku, gdzie została lekarzem kolumny sanitarnej. Nazywana przez współwięźniarki Dr. Nono miała możliwość przenosić wiadomości i meldunki. Uczestniczyła w działającej na Pawiaku konspiracyjnej siatce więziennej (ZWZ). Zasłynęła niepospolitym zaangażowaniem w pomoc więźniom, wielu uwięzionym uratowała życie. 29 lipca 1944 w związku z likwidacją więzienia została razem z innymi więźniami przetransportowana do Ravensbrück (KL). Tam, a następnie w Ludwigsfelde-Spandau przebywała do wyzwolenia obozu 3 maja 1945.