Wraz z tym pułkiem uczestniczył we wszystkich walkach z bolszewikami, a za waleczność otrzymał „amarantową wstążkę”. Po demobilizacji I Korpusu powrócił do Wilna i wstąpił do Związku Wojskowych Polaków, gdzie był jednym z organizatorów samoobrony wileńskiej.
Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 85 pułku piechoty. W 1920 był dwukrotnie ranny. W 1922 został odznaczony krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie major Stanisław Bobiatyński napisał: Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 85 pp w Nowej Wilejce. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 232. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku zdał egzamin dojrzałości. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 61. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czasie służby w 85 pp przez rok studiował prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego. W lutym 1926 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Słonim na stanowisko kierownika I referatu administracji rezerw. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku.