Po wyjściu ze szpitala pracował w służbie administracyjnej przez 12 miesięcy aż do 31 października 1918. W międzyczasie zdał na studiach dwa egzaminy rządowe i 18 lipca 1918 uzyskał absolutorium.
Od 1 listopada 1918 służył jako ochotnik w Wojsku Polskim. Do 15 listopada 1918 służył w Dowództwie Okręgu Warszawa. Od 16 listopada 1918 do 7 stycznia 1919 uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej biorąc udział w obronie Żurawicy i w walkach o Przemyśl. Pozostawał pod rozkazami kpt. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza, wtedy dowodzącego 5 pułkiem Piechoty Legionów i brał udział w pierwszej odsieczy dla walczącego Lwowa i późniejszej obronie tego miasta. Od 8 stycznia 1919 do 21 listopada 1921 służył w załodze pociągu pancernego nr 10 „Pionier”. Od początku tej służby był dowódcą artylerii pociągu. Formalnie został przyjęty do Wojska Polskiego 7 lipca 1919 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916, zaliczony do I Rezerwy armii z równoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do pociągu pancernego „Pionier”. Do sierpnia 1919 pełnił funkcję zastępcy dowódcy p.p. „Pionier”, a następnie od 12 sierpnia 1919 był dowódcą tegoż aż do czasu likwidacji w Armii Frontu Południowego w listopadzie 1921.