125.Jean Markale, King of the Celts: Arthurian Legends and the Celtic Tradition, Rochester, Vermont 1994, s. 111. (poł. V wieku) – dowódcę rzymskiego, który około 450 roku poderwał celtycką ludność Brytanii do walki przeciw saskim najeźdźcom; SyagriuszaPenny MacGeorge, Late Roman Warlords, Oxford 2002, s. 159.Jacques le Goff, Medieval Civilization 400–1500, Oxford 1990, s. 21. (430–486/487) – ostatniego rzymskiego namiestnika Galii, który zdołał utrzymać nad nią suwerenną władzę jeszcze kilka lat po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego; BoecjuszaJohannes Hirschberger, A Short History of Western Philosophy, London 1976, s. 60.Władysław Tatarkiewicz, Historia estetyki, tom II, Warszawa 1985, s. 77. (480–524) – filozofa i teologa chrześcijańskiego, uważanego za ostatniego reprezentanta filozofii klasycznej; KasjodoraHartmann Grisar, History of Rome and the Popes in the Middle Ages, vol. II, London 1911, s. 229. (483–583) – pisarza łacińskiego na dworze królów ostrogockich, dbającego o zachowanie antycznych tradycji literackich; Justyniana IWill Durant, The Age of Faith. A History of Medieval Civilization (Christian, Islamic, and Judaic) from Constantine to Dante, A.D. 325–1300, New York 1935, s. 117. (483–565) – cesarza bizantyjskiego w latach 527–565, który uczynił celem swojego panowania odzyskanie dawnych ziem Rzymu.