Teodoryk opowiadał się za korzystaniem z arabskiego dorobku naukowego, a także z dzieł autorów starożytnych. Reprezentował poglądy będące połączeniem chrześcijaństwa z neoplatonizmem i neopitagoreizmem. W jego pracach ważną rolę odegrała lektura Timajosa, jedynego znanego wtedy dialogu Platona. Znał również pisma logiczne Arystotelesa. Przedstawił zarys klasyfikacji filozofii. Wyróżnił filozofię teoretyczną (nastawioną na poznanie) i praktyczną (nastawioną na działanie). Z punktu widzenia na przedmiot nauki wyróżniał logikę pojęciową, etykę (dotyczącą czynów ludzkich) oraz filozofię teoretyczną, która zajmowała się badaniem przyczyny zjawisk. W ramach tej ostatniej wyróżniał fizykę, matematykę i metafizykę. Był to podział podobny do przedstawionego przez Boecjusza, zawierał jednak nowe elementy (np. klasyfikację nauk ze względu na „rzeczy świata” – universitas rerum).