p.n.e. (dokładna data nieznana) za rządów Aszurbanipala (669−627? p.n.e.).

Archeologia Badania archeologiczne w Samarii zapoczątkowali w latach 1908–1910 George A. Reisner i C.S. Fisher. W okresie międzywojennym pracami wykopaliskowymi kierował m.in. J.W. Crowfoot.

Archeolodzy wyróżnili siedem warstw archeologicznych z epoki żelaza, z których najstarsza pochodziła z IX w. p.n.e. Organizm miejski składał się z miasta górnego i dolnego. Górne – zajmowane przez rezydencję królewską, otoczone było dwiema liniami murów. Pierwszy mur, przypisywany Omriemu, otaczał obszar o powierzchni 4 akrów. Miał grubość 1,6 m i był wykonany z dokładnie przylegających do siebie bloków kamiennych. Później dobudowano nowy, mocniejszy mur kazamatowy, otaczający większy obszar.

Wewnątrz murów odnaleziono cztery znaczące budowle: pałac królewski, zbudowany według wzorów kananejskich z późnej epoki brązu i składający się z dziedzińca wewnętrznego otoczonego pomieszczeniami; „dom z kości słoniowej” – budowlę zawierającą prawie 200 przedmiotów ozdobnych z kości słoniowej z motywami egipskimi i fenickimi.