Lismer był kluczową postacią w sferze edukacji artystycznej. W latach 30. pracował jako nauczyciel w Toronto, Afryce Południowej, Nowym Jorku i Ottawie. W styczniu 1941 rozpoczął prowadzenie dziecięcego ośrodka sztuki w Montrealu. Obrazy Lismera wykazywały rosnące zainteresowanie ich autora złożoną strukturą i wzornictwem.

A.Y. Jackson był jedynym członkiem grupy, który był w stanie poświęcić się wyłącznie malowaniu. Podróżował do różnych regionów Kanady wracając ze szkicami do obrazów. Inspirację stanowiły dla niego pustynne ziemie, surowość i samotność Północy. Choć Grupa Siedmiu nie miała formalnej struktury, jako jej lider był często postrzegany Lawren Harris. Zapalony student teozofii, Harris, widział sztukę jako „proces wyjaśniania i uprzedmiotowienia”. Jego obrazy Arktyki ewoluowały od opisowości w kierunku większej symboliki.

W ramach Kanadyjskiej Grupy Malarzy kontynuowane były doświadczenia i tradycje Grupy Siedmiu. I choć część nowych artystów okazała się naśladowcami, byli też tacy, którzy zaznaczyli swą indywidualność, jak Yvonne McKague Housser (1897–1996;