W okresie nowego państwa nad granice nadciągnęli Hetyci, lecz prawdopodobnie nie zajęli Izaurii. Pierwszymi zdobywcami stali się Lidyjczycy, którzy wykorzystali upadek państwa asyryjskiego, i napierając silnie w VII w. p.n.e., opanowali zachodnią i środkową część Azji Mniejszej. Kres okupacji lidyjskiej nastąpił w 547 p.n.e., kiedy król Krezus rozpoczął wojnę z perskim władcą Cyrusem II Wielkim i został pokonany, a państwo zajęte przez Persów. Izauria pozostawała częścią ich państwa do czasów Aleksandra Wielkiego.
Na przełomie 334 i 333 p.n.e. do Azji Mniejszej wkroczyła armia grecko-macedońska Aleksandra Wielkiego i podbiła całą perską Anatolię (włącznie z Izaurią). Po rozpadzie jego imperium Izauria weszła w skład państwa jednego z jego diadochów – Seleukosa, jako część najbardziej wysunięta na zachód. Stała się wówczas kraina graniczącą z państwami Lizymacha (na zachodzie) i Ptolemeusza I (na południu).