Główne postanowienia dokumentu-zobowiązania państw będących stronami zakaz dostarczania, zwabiania lub uprowadzania w celach prostytucji innej osobę, nawet za jej zgodą (art. 1), zakaz eksploatacji prostytucji innej osoby, nawet za jej zgodą (art. 1), zakaz prowadzenia legalnych domów publicznych bądź wynajmowania w tym celu jakiegoś pomieszczenia (art. 2), zakaz rejestracji osób prostytuujących się i stosowania wobec nich restrykcyjnych działań (art. 6), zobowiązanie do karania każdego, kto czerpie zyski z cudzej prostytucji (art. 4), zobowiązanie do współpracy w ściganiu i karaniu sprawców handlu ludźmi w celu prostytucji, który został uznany za przestępstwo międzynarodowe (art. 8 i nast.).
Ratyfikacja Konwencja została ratyfikowana przez 82 ze 193 państw członkowskich ONZ. Dokument podpisały, lecz nie ratyfikowały następujące państwa: Benin, Birma, Dania, Ekwador, Finlandia, Ghana, Honduras, Indonezja, Iran, Kambodża, Liberia, Madagaskar, Mali, Mauritius, Mikronezja, Nigeria, Pakistan, Senegal i Sierra Leone.
Polska ratyfikowała konwencję 26 kwietnia 1952 na podstawie ustawy z 29 lutego tegoż rokuKonwencja w sprawie Zwalczania Handlu Ludźmi i Eksploatacji Prostytucji (). .
Zobacz też prawa kobiet prawa reprodukcyjne
Przypisy
Kategoria:Międzynarodowa kodyfikacja praw człowieka kobiet Kategoria:Akty prawa związane z ONZ Kategoria:Przymusowa prostytucja Kategoria:Wydarzenia 1951 Kategoria:Handel ludźmi