W 1902 osiadł w Warszawie i zajął się pracą kompozytorską oraz pedagogiczną; równocześnie dojeżdżał do Łodzi, gdzie uczył gry fortepianowej w szkole muzycznej.
Zmarł w Kowanówku, pochowany został w Obornikach koło Poznania.
Twórczość Gawroński uważany był za dobrego wykonawcę Bacha i Chopina, chętnie grywał też Schumanna i Liszta. Stanisław Przybyszewski korzystał ze współpracy z nim przygotowując cykl swoich odczytów pt. Chopin i naród w Filharmonii Warszawskiej w 1904. Kompozycje Gawrońskiego na ogół były wydawane u Gebethnera i Wolffa w Warszawie, częściowo nakładem autora. Nieliczne kompozycje ukazały się jako dodatki do czasopism „Echo Muzyczne, Teatralne i Artystyczne” i „Nowości Muzyczne”. Znaczna liczba jego utworów zaginęła lub pozostała w rękopisach. Za życia kompozytora popularność zyskały jego pieśni, miniatury fortepianowe i kwartety smyczkowe. Obecnie jego twórczość posiada tylko znaczenie historyczne.