Późniejsze lata Rodziny skazanych i wygnanych rewolucjonistów często zwracały się o pomoc do Anny, której sympatie rewolucjonistyczne i reformatorskie były powszechnie znane. W 1879 r. carska policja odkryła, że Anna zbierała pieniądze na działalność organizacji rewolucjonistycznych, za co została zesłana za granicę do roku 1881, kiedy pozwolono jej wrócić. Po zamachu na cara w 1881 roku Anna, obecnie znana z rewolucyjnych sympatii, nie mogła znaleźć zwolenników dla dalszych projektów społecznych. Publiczny wizerunek jej męża, obecnie prokuratora wojskowego, również został przez to nadszarpinięty, a przez działalność żony nie otrzymał on promocji, przez co rodzina została zmuszona do skromniejszego życia. mały|Anna Fiłosofowa, około roku 1880, autor nieznany Pod koniec lat 80. i na początku lat 90. XIX wieku, Anna zaczęła pomagać głodującym ludziom na Wołdze. W 1892 wstąpiła do „Komitetu Piśmiennictwa w Sankt Petersburgu”. W 1895 r. założyła i przewodniczyła „Stowarzyszeniu Dobroczynności Rosyjskich Kobiet”, organizacji feministycznej, która została oficjalnie uznana za organizację charytatywną, ponieważ w Rosji zakazano wszelkich form działalności politycznej. W tym samym roku w Rosji założono kobiecy uniwersytet medyczny, a w 1904 zezwolono na edukację wyższą dla kobiet poza stolicą.