Katarzyna Rymarczyk (ur. w Ogrodzisku) – polska śpiewaczka operowa (sopran), primadonna bydgoskiej Opery w latach 80. XX w., profesor tytularny Akademii Muzycznej w Bydgoszczy.
Życiorys Urodziła się w Ogrodzisku w powiecie zduńskowolskim. Uczyła się w śpiewu w Średniej Szkole Muzycznej, a potem w Łódzkiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem Olgi Olginy. 1 kwietnia 1966 r. została przyjęta do zespołu chóru Opery Łódzkiej, w którym śpiewała do 1970 r. W latach 1970–1974 była solistką Teatru Muzycznego w Łodzi, gdzie zdobywała doświadczenie sceniczne w operetce.
Po uzyskaniu dyplomu uczelni muzycznej w 1974 r. została zaangażowana do Opery bydgoskiej. Jej pierwsze kroki na tej scenie, to rola Hanny w operetce „Wesoła wdówka” F. Lehára, a debiut sceniczny w operze to partia Leili w „Poławiaczach pereł” G. Bizeta (15 października 1974). Kolejnymi sukcesami były role: Marzenki w „Sprzedanej narzeczonej” B. Smetany, Senty w „Holendrze tułaczu” R. Wagnera (1977) i Musetty w „Cyganerii” G. Pucciniego. Wystąpiła także w roli Jarosławny w „Kniaziu Igorze” A. Borodina (1975), Marty w „Nizinach” E. d'Alberta. Kiedy dyrektor bydgoskiej opery Stanisław Renz zaczął obsadzać artystkę w musicalach, rozluźniła kontakty z Bydgoszczą, angażując się ponownie w latach 1980–1981 do Teatru Wielkiego w Łodzi, gdzie śpiewała m.in. Micaelę w „Carmen” G.