Kolejne single, „Youth of Today” i „Never Gonna Give You Up”, nie powtórzyły masowego sukcesu „Pass the Dutchie”, jednak wciąż cieszyły się umiarkowaną popularnością na listach.
W 1983 roku Musical Youth nagrali materiał na drugą płytę, Different Style!, która ukazała się jesienią. Krążek prezentował lekki zwrot ku muzyce R&B w celu odniesienia większego sukcesu w Ameryce Północnej. Mimo tego, album osiągnął małą sprzedaż w USA i Kanadzie, i nawet nie wszedł na listy w żadnych innych krajach. Single promujące płytę, „Tell Me Why?”, „007” i „Sixteen”, spotkały się tylko ze średnim sukcesem w kilku zestawieniach. W międzyczasie zespół pojawił się gościnnie na singlu „Unconditional Love” Donny Summer, który był popularny na rynku brytyjskim. W 1984 roku Musical Youth otrzymali nominację do Nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy nowy artysta”. W tym samym roku zespół wydał nowy utwór „Let’s Go to the Moon”, napisany i wyprodukowany przez Eddy’ego Granta, jednak okazał się on klęską wydawniczą. Członkowie zespołu i ich rodziny napotkali kłopoty finansowe i prawne. Uzależnienia od narkotyków, problemy na tle psychicznym niektórych muzyków, a także odejście głównego wokalisty, Dennisa Seatona, doprowadziły do rozwiązania grupy w połowie lat 80.