thumb|240px|Budynek Opery Nova w Bydgoszczy Na kolejno piastowanych stanowiskach wykazywała talenty organizatorskie i skuteczność działania. 1 marca 1981 r. objęła funkcję dyrektora Państwowej Opery w Bydgoszczy. Okres jej pracy jako dyrektora przypadł na kryzys społeczno-polityczny lat 80. w Polsce. Przy wsparciu kierowników artystycznych: Adama Pałki, Z. Rycherta, Andrzeja Knapa i Rafała Delekty – przeprowadziła bydgoską operę przez 10 trudnych sezonów.
W tym czasie opera dała szereg znaczących premier, w tym: cykl oper G. Verdiego – Aida (1985), Otello (1989), Tosca G. Pucciniego (1984), polską prapremierę Przemysława II Henryka Swolkienia (1986). W dawnym Pomorskim Domu Sztuki uruchomiono Scenę Kameralną oraz nawiązano znaczące kontakty międzynarodowe, które owocowały przynoszącymi artystyczne i finansowe efekty zagranicznymi tournée (Holandia, Belgia, Włochy, Malta). Bydgoski zespół uczestniczył w kilku krajowych i zagranicznych festiwalach. Na deskach Teatru Polskiego i w przedstawieniach Sceny Kameralnej wystąpiły wielkie nazwiska polskiej sceny operowej (Bernard Ładysz, Andrzej Hiolski, B. Zagórzanka). Zjednano do współpracy wielu renomowanych reżyserów i scenografów. Rozszerzono formy pozyskiwania widza (w ścisłej kooperacji z miejscową prasą), rozwinięto działalność edytorską.